มองใบไม้ไหวหวิวปลิวจากต้น
หลุดร่วงหล่นจากกิ่งทิ้งสลาย
ทับถมจมสิ้นทั้งดินทราย
ค่าหายขาดลบต้องซบดิน
เคยไสวสดสีสุรีย์ส่อง
ยามแสงต้องเก็จประกายยังหายสิ้น
เมื่อหลุดร่วงลบค่าต้องราคิน
เคียงกับดินรอดับจนลับไกล
เพียงซากใบฝังกลบลบจากหล้า
เมื่อยามราพังผุอายุขัย
กิ่งเมื่อร้างไม่นานเบิกบานใจ
เริ่มใบใหม่เขียวสดขึ้นทดแทน
เป็นปรัชญาว่าไว้ของใบไม้
ทุกสิ่งไซร้อนิจนักหาหนักแน่น
เกิด ดับ ลับ ทิ้ง จาก กิ่งแกน
นี่แหละแก่นอนิจจังให้สังวร..
ผู้แต่ง : อรุณสุข แสงอุทัย
