ละอองฝนหล่นมาจากฟ้ากว้าง
สุดอ้างว้างเดียวดายมิคลายเหงา
ณ ริมทางร้างส่งซึ่งนงเยาว์
ที่ที่เราพบกันก่อนวันลา
อันครวญโศกวิโยคใจในวันนี้
ฟ้ายังมีอัสสุชลร่วงหล่นหา
ดั่งจะรู้ว่าช้ำที่จำลา
เกินจะหาใดเทียบเปรียบฤดี
จนล่วงลับทิวาราตรีผัน
กระจ่างจันทร์เหยียบพยับวะวับศรี
ยังคงรอคอยหาทุกนาที
ขอคนดีไกลลับจงกลับคืน
จะกล่อมขวัญคนดีที่คึดถึง
ให้ตราตรึงหลับฝันในวันชื่น
อิงกายแอบแนบจิตสนิทยืน
มิคลายคืนรักเราแต่เก่ามา
ฝากอักษรกลอนกวีที่สลัก
ลำนำรักคนเก่าที่เฝ้าหา
สดับถึงตลอดยอดอัปสรา
เทพธิดาดำริหนุนให้อุ่นใจ
บันดาลดลบันไดไปสู่น้อง
เคียงประคองสัมพันธ์ในวันใหม่
กลับมาเถิดขวัญตายอดยาใจ
ได้ซบไออกอุ่นแนบหนุนนอน
จนทิวามาเยือนกาลเคลื่อนคล้อย
วิหคลอยผกผินบินสลอน
ดั่งจะรับนวลร้างที่ห่างจร
ให้กลับคอนคืนเหย้าที่เนาไกล
ฝากสารมาแด่เธอพร่ำเพ้อจิต
ขอยอดมิตรจงรู้แม้นอยู่ไหน
มีชายหนึ่งร่ำน้ำตาหาคนไกล
ถวิลใจขวัญยืนได้คืนเคียง...
ผู้แต่ง : อรุณสุข แสงอุทัย
