คนตัดไม้ กับ ร้านขายฟืน

[เลิศชาย ปานมุข]

มีคนตัดไม้คนหนึ่ง นำฟืนไปขายให้แก่ร้านขายฟืน

ซึ่งร้านขายฟืนก็ปฏิบัติต่อคนตัดไม้ดีมาก

ดังนั้นคนตัดไม้จึงคิดอยากตอบแทน โดยการจะตัดไม้ให้ได้เป็นจำนวนมากๆ

ในวันแรกคนตัดไม้ตัดไม้ได้ 20 ต้น

แล้วนำมาให้ร้านขายฟืนซึ่งร้านขายฟืนก็ชมเชยและปฏิบัติต่อคนตัดไม้อย่างดี

แต่พอในวันที่  2  คนตัดไม้ก็ตั้งใจจะตัดให้ได้มากขึ้นแต่ปรากฏว่ากลับตัดได้เพียง 18 ต้น

ในวันรุ่งขึ้นก็กะว่าจะตัดให้ได้มากยิ่งขึ้นแต่ก็กลับเหลือ 16 ต้น

ยิ่งนับวันผ่านไปเรื่อยๆก็ตัดได้น้อยลงเรื่อยๆ

จนในที่สุดคนตัดไม้ก็รู้สึกละอายใจจึงไปกล่าวคำขอโทษกับทางร้านขายฟืน

แต่เจ้าของร้านขายฟืนก็กลับถามคนตัดไม้ว่า  "คุณลับขวานครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"

คนตัดไม้ตอบว่า  "ผมไม่มีเวลาหยุดลับขวานเลยเพราะขนาดไม่หยุดยังตัดไม้ได้น้อยขนาดนี้"

ซึ่งเจ้าของร้านก็บอกแก่คนตัดไม้ว่า  "คุณลองคิดดูสิว่าหากคุณหยุดลับขวานให้คมโดยเสียเวลาเพียงเล็กน้อยคุณอาจตัดไม้ได้มากกว่านี้ก็ได้"

เปรียบได้กับการทำงาน
ถ้าคุณก้มหน้าก้มตาทำโดยไม่หยุดพักหยุดคิด
เปรียบได้กับคนตัดไม้
คุณก็จะล้าลงไปเรื่อย..