เรื่องของหนู กับ กับดัก

[เลิศชาย ปานมุข]

เช้าวันหนึ่งที่บ้านชาวนา....มีหนูตัวหนึ่งแอบมองลอดรอยแตกของกำแพงเพื่อแอบดู

ชาวนากับภรรยาของเขา ด้วยความสงสัยว่าทั้งสองกำลังแกะห่ออะไร

"จะเป็นอาหารอะไรหนอ" เจ้าหนูสงสัย มันแทบล้ม ทั้งยืนมื่อรู้ว่าสิ่งนั้นคือ

"กับดักหนู" มันจึงวิ่งหัวซุกหัวซุนไปที่ทุ่งนา แล้วส่งเสียงร้องเตือน

"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"  แม่ไก่ร้องกุ๊กๆๆ และคุ้ยเขี่ยไปมา มันผงกหัวขึ้นแล้วพูดว่า

"คุณหนู นี่คงเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเธอ แต่มันไม่มีผลอะไรกับฉันหรอกนะ อย่ากวนใจกันเลย"

 ...................

เจ้าหนูรับวิ่งไปหาหมูแล้วบอกกับมันว่า "มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน" หมูเห็นอกเห็นใจแต่ก็พูดว่า

"ฉันขอโทษด้วยนะคุณหนู ฉันคงทำได้แค่สวดมนต์เท่านั้น เธอไม่ต้องห่วงฉันจะสวดมนต์ให้เธอด้วย"

...................

เจ้าหนูวิ่งไปหาวัวแล้วพูดว่า "มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน..มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน" วัวตอบว่า

"โถคุณหนู ฉันก็เสียใจด้วยนะ แต่มันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับฉันนี่"

...................

เจ้าหนูจึงกลับเข้าบ้านและนอนลง และเศร้าใจเหลือเกินที่ต้องเผชิญหน้ากับ

กับดักหนูตามลำพัง....................


กลางดึกคืนนั้นมีเสียงๆ หนึ่งดังก้องไปทั้งบ้าน

ฟังเหมือนเสียงกับดักหนู ได้จับเหยื่อของมันแล้ว........


ภรรยาของชาวนารีบรุดไปดูว่าอะไรที่ถูกจับ ในความมืดนั้นเธอมองไม่เห็น

ว่ามีงูพิษถูกหนีบหางเอาไว้ งูกัดภรรยาของชาวนา ชาวนารีบพาภรรยาไปส่ง

โรงพยาบาล และตอนกลับบ้านภรรยายังมีไข้สูง...........


ใครๆ ก็รู้ว่าต้องบำรุงคนป่วยด้วยซุปไก่ชาวนาจึงฆ่าไก่เพื่อเอามาทำซุป ........ แต่ภรรยาก็ยังไม่ดีขึ้น

เพื่อนฝูงต่างพากันมาเยื่ยมชาวนาจึงฆ่าหมูเพื่อทำ อาหารเลี้ยง..........

ในที่สุดภรรยาของชาวนาก็เสียชีวิตชาวนาต้องจัดงานศพ จึงต้องฆ่าวัวเพื่อทำอาหารเลี้ยงในงานศพของภรรยา ...........

เจ้าหนูมองลอดรอยแตกของกำแพงด้วยความเสียใจสุดแสน..........

  

....คราวหน้าหากคุณรู้ว่าใครสักคนกำลังเผชิญปัญหา....

และคิดว่าไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย

จำไว้นะว่าเมื่อเราคนใดคนหนึ่งถูกคุกคาม

เราทุกคนต่างตกอยู่ในอันตราย

เพราะทุกคนล้วนเกี่ยวพันกันอยู่ในการเดินทางที่เรียกว่า "ชีวิต"

เราต้องคอยดูแลกันและกัน

และพยายามให้กำลังใจอีกคนเข้าไว้..............

  

กับสังคมปัจจุบัน ความรักความเอื้ออาทรมันค่อยๆ หายไป ด้วยเหตุผลที่ว่า...มันไม่ใช่เรื่องของฉัน

มันไม่เกี่ยวกับฉัน......ก็แค่ถ้าเราเปลี่ยนความคิดชีวิตก็เปลี่ยน........