เงาของความคิดถึง

[เลิศชาย ปานมุข]

 ....เงาของความคิดถึง....
  
ความคิดถึง "ใครคนหนึ่ง" อบอวลอยู่ในมวลอากาศรอบๆกาย.....รอบๆใจ

อานุภาพแห่ง "ความคิดถึง" มากมายจนเกินบรรยาย

"ความคิดถึง" เปลี่ยนโลกส่วนตัวของฉัน ให้เป็นสีชมพู

ฉันได้เปิดประตูต้อนรับ "ใครคนหนึ่ง" เข้าสู่โลกของฉัน

เปลี่ยนโลกใบนั้นให้กลายเป็น "โลกแห่งความคิดถึง"

"ความคิดถึง"  แทรกซึมสู่ใจ ได้อาบอิ่มทุกช่วงขณะที่หายใจ สะท้านหวั่นไหว

"ความคิดถึง"  ก่อเกิดไออุ่นในดวงใจ

ให้หัวใจได้เผยอยิ้ม....เผลอยิ้ม อย่างคนฝันหวาน

แต่ทว่า..นี่คือฝัน.....ฝันในโลกที่กาลเวลากำลังเดินไป.....เดินไป

สุขใดจะเทียมความคิดถึงถึง "ใครคนหนึ่ง" เล่า

"ใครคนหนึ่ง" ... คนของความคิดถึง

รับรู้ถึงความคิดถึงที่หยิบยื่นให้กันและกัน

รับรู้ถึงความห่วงใยที่หยิบยื่นให้กันและกัน

รับรู้ถึงความรู้สึกที่หยิบยื่นให้กันและกัน

สัมผัสความคิดถึงของกันและกัน

"ความคิดถึง"  ณ เวลานี้เป็นความคิดถึงอันงดงาม

เชื่อว่า .. ต่อไปกับกาลเวลาข้างหน้า คงเป็นความคิดถึงอันงดงามเฉกเช่นเดียวกัน

ขอให้ในความรู้สึกของดวงใจ มีความคิดถึงร่วมกันตลอดไป.......