เกมของหัวใจ

[เลิศชาย ปานมุข]

วันหนึ่งที่รู้สึกเหงาในชีวิต...ทั้งที่ไม่น่าจะเหงาอะไรเลย
ได้พบเจอใครคนหนึ่งที่ทำให้จิตใจหวั่นไหว
เขาเข้ามาเติมชีวิตที่ไม่ได้ขาดหายอะไรเลย
เขาทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปจนเกินพอดี
เขาทำให้เกิดความรู้สึกบางสิ่งบางอย่างขึ้น
จนยากเกินที่ใจดวงเล็กดวงหนึ่งจะห้ามไหว

ความรู้สึกนั้น...ทำให้เกิดความสดใสแช่มชื่นในหัวใจ
แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่มั่นคงหรือยั่งยืนอะไรเลย
ทั้งที่ใจรู้ดีและพยายามวิ่งหนีความรู้สึกนั้นอย่างสุดแรง
แต่ว่ากลับสะดุดล้มลงจนทำให้... ความรู้สึกนั้น
มันวิ่งนำหน้าไปไกลเกินกว่าที่เราจะวิ่งตามทัน
มันได้ทำให้ชีวิตในแต่ละวันเปลี่ยนแปลงไป
มันทำให้ความสุขเกิดขึ้นอย่างลับลับในส่วนลึกของใจ

ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เกิดความเศร้าอย่างสุดสุด
จนทำให้สติขาดหายไปจากจิตใจของเรา...และแล้ว
มันก็ได้นำเอาจิตใจส่วนหนึ่งของเราไปด้วย
มันทำให้เราต้องวิ่งตามเพื่อที่จะเอาหัวใจของเราคืน
และมันทำให้เราลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปบางขณะ

ในความเป็นจริง...ถ้าสิ่งใดที่เราวิ่งหนีสิ่งนั้นมันก็วิ่งตาม
แต่ถ้าสิ่งใดที่เราวิ่งตามสิ่งนั้นมันก็วิ่งหนี...เหมือนเงา
ทุกวันนี้สิ่งนั้นมันกำลังวิ่งหนีอยู่...ส่วนเรากำลังวิ่งตาม
มันทำให้เรารู้สึกเหนื่อยจนท้อใจและสับสนในบางเวลา
แอบร้องให้ในบางวันแล้วก็ฝันร้ายในบางคืน
เมื่อรู้สึกเหนื่อยมากมากเข้ามันก็ทำให้เราพบว่า
ถ้าเราหยุดทุกอย่าง... สิ่งที่เราวิ่งตามมันก็หยุดอยู่กับเรานั่นเอง

ในขณะที่เราหยุดทุกอย่างแล้วมองย้อนกลับไป
มันทำให้คิดว่าสิ่งที่เราเจอบางทีมันอาจเป็นแค่เกม
ที่เราถูกดึงให้เป็นผู้เล่นกับใครคนหนึ่งโดยไม่รู้ตัวก็ได้
ขอเรียกเกมนี้ว่า "เกมของหัวใจ"

ในเมื่อสิ่งนี้อาจเป็นเกม...มันจึงมีให้เลือกอยู่แค่สองทาง
คือ แพ้กับชนะ คนชนะก็อยู่อย่างภาคภูมิใจในเกมนั้น
แต่คนแพ้ก็ต้องออกจากเกมนั้นไปอย่างไม่มีทางเลือก

ตอนนี้เกมกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว... แล้วเราอาจจะแพ้
ในเมื่อไม่อยากเป็นคนออกไปอย่างเจ็บปวด สิ่งเดียวที่ทำได้
คือ ขอถอนตัว ก่อนที่เกมเกมนี้จะสิ้นสุดลง...
เพื่อยับยั้งความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้นในหัวใจ
ของผู้เล่นที่อ่อนประสบการณ์อย่างเรา