|
เลิศชาย ปานมุข
|
 |
« เมื่อ: สิงหาคม 30, 2009, 08:14:00 PM » |
|
ฉันเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า...ทำไมความรักต้องเกิดขึ้นกับฉัน ทำไมฉันจึงไม่เคยสมหวังในความรัก ทำไมฟ้าสร้างฉันมาแล้วต้องสร้างเขาคนนั้นมาเพื่อทำร้ายฉัน ทำไม .......ฉันเคยบอกกับตัวเองว่า ฉันเป็นคนที่โชคดีที่สุดที่ได้มีโอกาสได้มาพบ และได้รักกับเขา แต่รู้ไหม ยิ่งนานวัน เขาคนนั้นยิ่งทำให้ฉันบาดเจ็บ บาดเจ็ดบนความอบอุ่น บาดเจ็บบนความหอมและแสนหวานของความรัก ความรักที่อ่อนละมุนที่แฝงไปด้วยความลุ่มร้อนของอารมณ์แห่งรัก....อารมณ์ของกายสัมผัสที่เราสองต่างปล่อยให้มันดำเนินไปอย่างไร้ขอบเขต ดำเนินไปตามความรู้สึกเท่าที่เราต้องการ โดยลืมคำนึงถึงความผิดชอบชั่วดี เพียงเพราะความหลงเท่านั้นที่เป็นตัวชักจูงให้ใจเราถลำลึกลงไป..... ให้โอกาสฉันเถิดนะ ให้โอกาสฉันได้ทำตามหัวใจของฉันที่มันเรียกร้องหาแต่เธอ เธอผู้ซึ่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน เธอผู้ที่ทำให้ฉันได้สัมผัสกับความรักที่แสนอบอุ่น เธอผู้ที่ทำให้ฉันสุขเหลือเกินเมื่อยามเราเคียงคู่กัน .....
และในวันนี้ฉันก็ได้เรียนรู้แล้วว่า ความฝันก็คือความฝัน เมื่อตื่นเราก็ต้องเผชิญกับความจริง ความจริงที่แสน
เจ็บปวดและทรมาน ทรมานที่อยู่ได้แค่กับเงาของเขาเท่านั้น แต่ฉันก็ยังขอบคุณ ขอบคุณทุกอย่างทำให้เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ฉันจะจำฝังอยู่ในส่วนลึกของหัวใจไปตราบนานแสนนาน.........
***อย่าปิดกั้นตัวเองกับทุกความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นในหัวใจ อย่าปฏิเสธกับสิ่งที่จะนำพาตัวไปสู่ความรู้สึกที่เหนือจินตนาการ***
บทความโดย Classic Vee
|
