|
เลิศชาย ปานมุข
|
 |
« เมื่อ: มิถุนายน 09, 2009, 09:50:47 PM » |
|
แล้ววันนี้วันที่รอก็มาถึง เป็นวันหนึ่งซึ่งฉันแสนหวั่นไหว วันที่เราจะเลิกรอกันต่อไป ทุกสิ่งได้ดับลงตรงนี้แล้ว
ไกลออกไปในวันอันแสนหวาน ดอกไม้บาน บทกวี ดนตรีแผ่ว ดวงตาดาวเด่นประกายรักฉายแวว รักที่แคล้วคลาดกันจนวันนี้
ยิ้มหวานซื่อสดใสไร้เดียงสา ยังติดตาติดใจไปทุกที่ ตาแลตาหลบตาเกินพาที รู้ว่ามีความหมายเกินสายตา
โอ้ละหนอวันนั้น วันที่หวัง เฝ้าแต่ตั้งตาคอยละห้อยหา คอยด้วยใจไหวหวั่นทุกวันมา หมดเวลาที่จะรอกันต่อไป
น้ำตารินไหลพร่างอย่างเงียบเงียบ มันเย็นเฉียบเหมือนเชือดให้เลือดไหล ทั้งปวดลึกร้าวทั่วเนื้อหัวใจ วันทำไมจึงมืดยืดยาวนัก.....
จากหนังสือ รวมบทกวี"คำหยาด" บทประพันธ์ของ อ.เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
|