สร้อยเสน่หา ของ อนุสรณ์ ลิ่มมณี

[เลิศชาย ปานมุข]

สร้อยเสน่หา
       
๏ พายุแห่งแรงสวาทปรารถนา
เหลิงลีลาล่องตามธารน้ำผึ้ง
หอบเกลียวคลื่นชื้นหวานซาบซ่านตรึง
มาอวลอึงซึ้งสั่งเซาะฝั่งใจ

การเฝ้าคอยร้อยประคำร่ำเสน่ห์
อาจว้าเหว่อาวรณ์หรืออ่อนไหว
แต่คัมภีร์วลีรักตระหนักนัย
จะสอนให้ได้รู้การอยู่รอ

เมื่อมงกุฏคืนวันอาถรรพณ์ทิพย์
เริ่มลอยลิบไหลเลื่อนสู่เรือนหอ
บันดาลโดยดุริย์ศัพท์เคลิ้มขับคลอ
เอี่ยมลออเอิบอาบเพียงภาพพิมพ์

ฟื้นไฟฟอนฟ้อนรำในสำนึก
โรยรู้สึกซับซ้อนฉะอ้อนอิ่ม
แนบขนองเหนือเขนยชวนเชยชิม
พานพักตร์พริ้มนิ่มสนิทจุมพิตพรม

เรียวรุ้งรักถักใยไปสวรรค์
เพื่อลงทัณฑ์เทพธิดาให้สาสม
ชดเชยเจือเผื่อคืนร้างชื่นชม
แทนผ้าห่มโหยหาห่วงมานาน

พายุแห่งแรงสวาทปรารถนา
ได้พัดพาเพลงแผ่วพรแว่วหวาน
ฝนน้ำค้างพร่างพรูสู่วิมาน
เริงสำราญระหว่างห้วงสองดวงใจ๚