บทกวีของ ปิยพันธ์ จัมปาสุต

[เลิศชาย ปานมุข]

          นักกลอนจากรั้ววรรณศิลป์จุฬาฯ อีกท่านหนึ่ง "ปิยพันธ์ จัมปาสุต" มาอ่านงานของท่านศักชิ้น งานชิ้นนี้ตีพิมพ์ในหนังสือรวมกลอน ชุด ใบไม้แห่งนาครปี พ.ศ.๒๕๑๖ ร่วมกับนักกลอนอีกหลายท่าน บทกวีชิ้นนี้เป็นชื่อเดียวกับชื่อหนังสือเล่มนั้น

ใบไม้แห่งนาคร

๏ โดยลีลาเลื่อนไหลของสายน้ำ
เริงระบำกระแสซ่านผ่านป่าเขา
ท่วงทำนองแรงสาดอาจแผ่วเบา
หรือเร่งเร้ากระทบกระทั่งเซาะฝั่งไป

โดยลีลาความรู้สึกความนึกคิด
มิอาจปิดพลังงานการเลื่อนไหล
จากหัวใจสู่หัวใจและหัวใจ
คือสายใยโยงฝันพันธนา

จากนั้นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่
ย่อมจะได้เริ่มต้นบนความกล้า
หัวใจจักชักนำเท้าให้ก้าวมา
รวมพลังเป็นมหามหาชน

บทเพลงแห่งแรงทะยานการต่อสู้
จะก้องกู่เกรียงไกรไปทุกหน
และเมื่อนั้นดินฟ้าที่ว่าทน
หรือจะพ้นเสียงสะเทือนเหมือนทุกที

ดวงตะวันแผดกล้าเกินคว้าไขว่
จากพื้นดินขึ้นไปไกลเหลือที่
บันใดศพทบซากซึ่งมากมี
ปีนขึ้นไปบดขยี้ดับตะวัน

ไม่มีการถึงจุดอันสุดสิ้น
เพลิงชีวินลุกลามตามเชื้อฝัน
คงลำต้นแห่งหัวใจไว้นิรันดร์
ชีวิตนั้นที่แท้แค่ใบไม้

ใบไม้แห่งนาครฟ้อนลมคว้าง
หมกดินสร้างอาหารค้ำลำต้นได้
ยิ่งหยั่งราก ผลิดอกและออกใบ
ซึ่งเป็นไปตามกฎการทดแทน ๚

ปิยพันธ์ จัมปาสุต