บทกวีของ ทวีป วรดิลก

[เลิศชาย ปานมุข]

ทวีป วรดิลก ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์(กวีนิพนธ์)

ทวีปวร เป็นนามปากกาของ ทวีป วรดิลก อดีตนักศึกษากฎหมายธรรมศาสตร์ แต่ถูกลบชื่อออกด้วยเหตุผลทางการเมืองเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๔ ทั้งที่เหลืออีกเพียงวิชาเดียวจะได้เป็นบัณฑิต แต่ต่อมาท่านก็สอบได้เนติบัณฑิตจากเนติบัณฑิตยสภา ในขณะถูกคุมขังตัวในข้อหากบฏภายในและภายนอกราชอาณาจักรและกระทำผิดต่อพระราชบัญญัติป้องกันการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ ในปี พ.ศ.๒๕๐๓

ทวีปวร เริ่มสนใจเขียนบทกวีตั้งแต่เป็นเด็ก มาเริ่มมีผลงานตีพิมพ์ในนิตยสาร ขณะที่เรียนเตรียมปริญญาธรรมศาสตร์ฯ

บทกลอนในแนว "กวีเพื่อชีวิตเพื่อประชาชน" บางชิ้นของ ทวีปวร เป็นที่จดจำกันได้อย่างแพร่หลายและมีวรรคทองให้จดจำไปใช้ในการปลุกใจ เช่น "ชัยชนะจะสมปองต้องต่อสู้"  มาอ่านงานชุดนี้กันเต็มๆครับ

ชัยชนะจะสมปองต้องต่อสู้

ชัยชนะจะสมปองต้องต่อสู้
มิใช่อยู่ที่กราบไหว้ให้เขาหยัน
ให้พระคุณอุ่นเกล้าเห็นเป็นสำคัญ
โลกจะพลันเยาะเย้ยเอ่ยให้อาย

ศักดิ์ของเราเราต้องคงทะนงล้ำ
ความเป็นธรรมศรัทธาอยู่อย่ารู้หาย
เกียรติของเราเรารักษากว่าจะตาย
มิยอมขายวิญญาณให้แก่ใครกัน

เหนืออื่นใดในมนุษย์สุดสูงส่ง
คือธำรงสิทธิ์และศักดิ์รักษามั่น
สู้เถิดสู้! สู้ด้วยแรงแกร่งกล้านั้น
จงร่วมมานสมานฉันท์ต่อสู้ไป!

ทวีปวร , ๒๔๙๔

กังวานชีวิต

๏ มาลัยรักสลักเสลาเราแนบหมอน
ในยามนอนมนัสนันท์ด้วยฝันหวาน
มาลัยพจน์บทกวีมีวิญญาณ
คือกังวานชีวิตสถิตทรวง

ถ่ายทอดสุขทุกข์โศกในโลกนี้
เสียงดีดสีธารเสนาะเซาะผาหลวง
เมฆกล่อมดาวพราววิภาแต้มฟ้าปวง
ซึ้งแดดวงสมุทรพร่ำรำพันรัก

บัลลังก์ม่วงช่วงโชติโรจน์ลิบฟ้า
สุริยายิ่งยงสูงส่งศักดิ์
ชีวิตใหม่ไขแสงแจ่มแจ้งพักตร์
สมานสมัครเสมอจิตเถิดมิตรมวล

สืบสายธารกาลสมัยห่างไกลพ้น
ชีพผจญเศิกสรรพ์สุดผันผวน
คำกังวานขานกวีที่ขับครวญ
คงอบอวลอมรรตัยไปนิรันดร์

ยามมืดมนพ้นเนตรสังเกตเห็น
แสงงามเด่นสว่างแดนแสนเฉิดฉัน
คือดวงไฟใสสว่างดังกลางวัน
เป็นมิ่งขวัญฉัตรชัยให้ชีวิต

ยามภพงามอร่ามตาประชาชื่น
กังวานรื่นลำนำคำลิขิต
ดุจบัณเฑาะว์เสนาะโสตปราโมทย์มิตร
ภาพโสภิตความฝันอันเป็นจริง

มาลัยร้อยรอยช้ำย้ำให้ซึ้ง
บุปผาพึงเผือดเฉาเศร้าโศกสิง
มาลัยพจน์บทกวีที่อ้างอิง
ยืนยงยิ่งยิ่งมาลัยใดจะปาน

ขอให้เป็นเช่นอุษาฟ้ารุ่งสาง
ลบเลือนรางผืนไผทผ่องไพศาล
ขอให้เป็นเช่นพิณรินกังวาน
ยามชีพผ่านมหันตภัยใดใดเทอญ

ทวีปวร , ๒๕๐๖