บทกวีของ อุชเชนี (ประคิน ชุมสาย ณ อยุธยา)

[เลิศชาย ปานมุข]

          อุชเชนี (ประคิน ชุมสาย ณ อยุธยา) หรืออีกนามปากกาว่า นิด นรารักษ์ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (กวีนิพนธ์) พ.ศ.๒๕๓๖

นี่คือตัวอย่างบทกวีเนื้อหาหนักๆบทหนึ่ง ที่รัฐบาลเผด็จการไม่ชอบ เล่ากันว่าครั้งหนึ่ง จิตร ภูมิศักดิ์ได้ขอบทกวีชุดนี้จากผู้แต่ง เพื่อนำไปลงหนังสือมหาวิทยาลัย (จุฬาฯ) กลับกลายเป็นว่าไม่เป็นที่ชื่นชอบของบุคคลบางกลุ่ม จิตร ภูมิศักดิ์ ถูกจับโยนบก บทกวีชุดนี้ก็พลอยถูกเซนเซอร์ไปด้วย

ในนิมิต

๏ กลีบกุหลาบฉาบชมพูพรูพรั่งฟ้า
ว่อนเมฆาเหมือนฝันขวัญพี่เอ๋ย
นภาพิศนิมิตหวามงามกว่าเคย
ชวนสังเวยบูชิตชีวิตนี้

แต่ละชีพต่างกลีบกุหลาบร่อน
ชะลอช้อนชุ่มรักเป็นสักขี
การุณยมานหวานล้ำฉ่ำฤดี
โลมปถพีทุกย่างทางครรไล

ฟ้าระริกเงาระรวยกลางห้วยกว้าง
ก็เหมือนอย่างเราฝังพลังไข
วาดวงรุ้งพุ่งผ่านม่านตาใจ
ลึกละไมละเมียดหวังตั้งตาคอย

เมื่อขอบฟ้าพร่าพราวหลาวทองทาบ
พุ่งปลายปลาบทะลวงถิ่นทมิฬถอย
ความมืดแมกแหลกเรื้อไม่เหลือรอย
อุทัยพร้อยแสงพร่างสว่างพราย

เพื่อฟากฟ้าสายัณห์อย่างวันนี้
จักปรายปรีดิ์เปี่ยมพ้นล้นความหมาย
เพื่อมรรคาประชาชนจักกล่นราย
ด้วยกลีบกรายกุหลาบแก้วผ่องแพรวใจ ๚

อุชเชนี , ๒๔๙๖
 
ใต้โค้งสะพาน

๏ ดวงใจ                            หยุดให้เสียทีเถิดหนา
ดูจันทร์รูปเคียวเกี่ยวฟ้า           โลมหล้าด้วยแสงเงินเย็น
เรามีแต่โค้งสะพาน                 ต่างบ้านคุ้มหัวไม่เห็น
แต่เช้าถึงค่ำลำเค็ญ               หลบเร้นฝนร้าวหนาวกาย
ละเมอว่านั่นสายรุ้ง                 ผุดพุ่งรุ่งเร้าเฝ้าหมาย
โยงสุขสู่กันบั้นปลาย              ฝันร้ายรุ้งเฝือเหลือเงา
เพียงโค้งสะพานอันเดิม            ช่วยเสริมความหวังช่างเขลา
แต่คนยากเข็ญเช่นเรา             มีมากมิเบาเจ้าเอย
ถูกเขาขับไสไล่ส่ง                  คงแต่ใจตรงเปิดเผย
เราซื่อเราโง่ทรามเชย             แต่มีหรือเคยคดใคร?
พราวเดือนเลื่อนลับอับแฝง        หิ่งห้อยยังแจงแสงใส
ความหวังแม้คลาดพลาดไป       อาจฟื้นคืนใหม่นานา
ด้วยใจแนบเรียงเคียงสนิท        มิ่งมิตรจงพิงอกข้า
หยัดอยู่สู้โลกพาลา                จนกว่าอรุณรุ่งราง ๚

อุชเชนี