บทกวีของ รวี โดมพระจันทร์

[เลิศชาย ปานมุข]

          "รวี โดมพระจันทร์" ผู้สร้างสรรค์งานแนวเพื่อชีวิตมาตั้งแต่ก่อนเหตุการณ์ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๑๖ รวี ได้อธิบายการเขียนบทกวีของเขาว่า "เบื้องแรกการเขียนร้อยกรองของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายึดเอาเนื้อหาเป็นเอก ยึดกุมเนื้อหาและสรรคำถ่ายเดียว อาจกล่าวได้ว่าแทบไม่สนใจต่อรูปแบบ เพราะต้องการเขียนให้ง่ายที่สุด ด้วยความเคียดแค้นชิงชังต่อระบบทรราชย์ครองเมือง"

งานกวีชิ้นหนึ่งของ รวี โดมพระจันทร์ ที่มีชื่อเสียงอย่างยิ่งคือ "ตื่นเถิดเสรีชน"

ตื่นเถิดเสรีชน.................อย่ายอมทนก้มหน้าฝืน
หอกดาบกระบอกปืน........ฤๅทนคลื่นกระแสเรา
แผ่นดินมีหินชาติ..............ที่ดาดาษความโฉดเขลา
ปลิ้นปล้อนตะลอนเอา........ประโยชน์เข้าเฉพาะตน
จงสู้อย่างสุดฤทธิ์.............แม้ชีวิตจะดับพ้น
ศักดิ์ศรีมนุษยชน...............ไม่ยอมทนเป็นทาสใคร
โถมคลื่นของมวลชน..........กระหน่ำจนศัตรูพ่าย
ยืนหยัดปานมัดหวาย..........กระหน่ำให้มันได้คิด
เจ็บแล้วจักต้องจำ..............อย่าหลงคำเคลือบยาพิษ
คำหวานสมานจิต................กลพิชิตศัตรูมี
หากหวังเสรีภาพ................หวังโลกราบรื่นราศรี
สันติภาพจักมี....................เพราะการที่เราต่อสู้

รวี โดมพระจันทร์ ,๒๕๑๕

รวี โดมพระจันทร์ เป็นกวีที่เกิดมาในยุคเพื่อชีวิตและเป็นกวีเพื่อชีวิตมาตั้งแต่บทแรกที่ปรากฎต่อสาธารณะ สิ่งที่เขาสำนึกตระหนักเสมอในงานของเขาคือ การให้ความสำคัญแก่ค่าของคน อันเป็นหลักที่ถูกต้องตามแนวความคิดเพื่อชีวิต ลองอ่านอีกบทครับ

คนคนนี้แหละคน

คนคนนี้แหละคน....................คือมวลชนอันไพศาล
เข้มแข็งแกร่งแรงงาน.............โลกก้าวมาด้วยมือคน
หลายยุคคนต่อสู้.....................กับศัตรูประชาชน
รู้เล่ห์อุบายกล........................อันต่ำช้าที่ล่ามกาย
คนนี้จะยอมตัว.......................ยอมเอาหัวเป็นถวาย
เพื่อโค่นสังคมร้าย..................สร้างยุคใหม่ให้ระบิล
ถึงร้อยที่ร้อยคำ.....................จะเหยียบย่ำให้จมดิน
ก่นโคตรให้แหลกสิ้น................แต่คนยังประกาศตัว
ถึงเกือบกระทืบทับ..................จนแหลกยับก็ไม่กลัว
น้ำเลือดที่นองตัว.....................จะดื่มกินให้สาใจ
ถึงปืนก็เถอะปืน......................เจ้าข่มขืนก็เพียงกาย
แต่ใจนี้สู้ตาย..........................ไม่ยอมแพ้แก่ปลายปืน
ถึงคุกก็เถอะคุก........................เจ้าฝากทุกข์ก็ชั่วคืน
กฎเป็นอำนาจปืน.....................จะแข็งขืนจนยามตาย
ฟ้ามืดกาฬทมิฬ.......................จะโหดหินสักเพียงใด
กดหัวให้กลัวตาย.....................อา...เจ้าหมิ่นความเป็นคน
เล่ห์ร้ายอันกาลี........................คนหรือมีจะอับจน
คนคนนี้แหละคน.......................จะกัดฟันสู้จนตาย

รวี โดมพระจันทร์ ,๒๕๑๗