สิบบทเหงาอาจเป็นเธอ ของ ไพวรินทร์ ขาวงาม

[เลิศชาย ปานมุข]

หนึ่ง - น้ำตาเธอไหลในคืนเหงา
เงียบงันอยู่กับเงาอันเปล่าว่าง
ร่องแก้มมีน้ำใสไหลเป็นทาง
ค่อยค่อยแห้งแล้งร้างไปจากตา

สอง - ดวงใจเธอโศกเกลื่อนรอยโศก
ฉีกขาดวิปโยค ปรารถนา
ฝันบิน ดั่งนกที่ผกฟ้า
แรงก็กล้า ปีกก็หลุบลงเกลือกดิน

สาม - ชีวิตเธอช้ำและอับเฉา
ผลิดอกไม้สีเทาที่ไร้กลิ่น
ซุกอยู่ในมุมแคบแห่งราคิน
อึดอัดทัดถวิลถึงชีวี

สี่ - ความฝันเธอแห้งเหมือนแล้งฝัน
แสวงหานิรันดร์อันริบหรี่
แต่งดาวประดับฟ้าในราตรี
ดาวก็ดับทับทวีทรมาน

ห้า - ความหวังเธอปลิวลิ่วถลา
สลายหวังวุ่นว้าทุรนร่าน
สลายแล้วสลายเล่าช่างร้าวราน
หวังแล้วขาดพลาดผ่านเพียงสายลม

หก - เธอเปิดประตู ออกจากห้อง
เหม่อมองด้วยตาอันขื่นขม
มองดิน มองฟ้า มองสังคม
รับน้ำค้างพร่างพรมในราตรี

เจ็ด - เธอเห็นดาวตกที่ปลายฟ้า
เห็นดาวอื่นยังคงค่าฉายแสงสี
ทำให้เธอเข้าใจในชีวี
รอให้มีความหวังพลังใจ

แปด - เธอเดินเหงาหงอยอยู่ริมถนน
มองผู้คนคึกคักขวักไขว่
คนอื่นก็มองเธอสลับไป
ไม่รู้ใครเป็นใครที่ผ่านทาง

เก้า - เธอเห็นราตรีที่มืดมิด
ใจเธอคิดถึงอรุณจะรุ่งสาง
ดวงตา เงียบเหงา อ้างว้าง
ฝ่ามอง ฟ้ากว้างและทางไกล

สิบ - เธอกลับเข้าไปอยู่ห้อง
นั่งมองฝาผนังเห็นหยากไย่
พอหลับตาก็เห็นภาพใครต่อใคร
กวักมือเรียกเธอออกไปร่วมเดินทาง


หนังสือ "ลำนำวเนจร"
ผลงานเล่มแรกของ "ไพวรินทร์ ขาวงาม"
เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๘
ก่อนได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ.๒๕๓๘


ที่มา  :  http://www.gotoknow.org/blogs/posts/473827