รถบรรทุก...รัก...

[เลิศชาย ปานมุข]

รถบรรทุกคันนี้ ขับมานานมาก เวลาผ่านไป ความคิดถึง.....
ก็มากขึ้นตามลำดับ......มากขึ้น..มากขึ้น และมากขึ้น.....
จนเต็มคันรถ.....เลยหลังคาหน้ารถออกมา......

ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก....
ถึงจะหนัก.....แต่เจ้าของไม่เคยเลย......
ที่จะปล่อยให้ความคิดถึงร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง....
จนรถบรรทุกคันนี้ได้มาเจออุโมงค์ ใหญ่ แต่เพดานต่ำ .....

แค่ผ่านอุโมงค์เจ้าของรถ ก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึง อันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น.....
แต่อุโมงค์มันต่ำ....ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึง เพียง 1 นิ้ว....

แค่หยิบเอาเศษเสี้ยว ความคิดถึงนั้น......ออกไป สัก 1 นิ้ว....
เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย......แต่เขาไม่ยอม.....

ไม่ยอมแม้แต่ จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว.....
เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน.....

หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์......300 เมตร.....
แต่เขากลับไปไม่ได้...เขาจะทำยังไง...... จะขน 2 รอบหรือ.....
แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือไม่..... 
เขาเอาความคิดถึงไปให้แด่เธอ.....อันเป็นที่รัก.....
โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไปได้อย่างไร.....

เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางของรถลงล้อละ 1 นิ้ว....
ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง......
ทำให้ถึงที่หมายช้าขึ้น.......
แต่ความมั่นคง......ที่มีจุดหมายปลายทาง......

ถึงแม้ว่าจะใช้เวลานาน....เขาก็พร้อมที่จะเผชิญ.....ที่จะรอ
รอจนกว่า เจอเธอ.....
ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อเธอคนนั้นออกไป..
ออกไปแม้แต่.....เสี้ยวหนึ่งก็ตาม....