สิ่งที่มนุษย์มีมากมาย
จนเหมือนไม่มีวันหมด
นั่นคือ ความรัก แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัด
จนดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัว
นั่นคือ ความอดทน
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทน
กับปัญหาต่างๆ รอบข้างไว้
เพื่อให้รักนั้น...ยั่งยืน
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม
เมื่อใดที่ สิ้นรัก
เมื่อนั้น ความอดทน ก็หามีไม่
สิ่งใดที่เคยทนได้ ::
ก็กลับ...แปรเปลี่ยนไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ ::
กลับกลายเป็น...ขวางหูขวางตา
ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำกับตน ::
อย่างเสมอต้นเสมอปลาย
ท้ายที่สุด...................................:: เรา
เป็นฝ่ายทอดทิ้ง รัก นั้นให้จบลง
:: แต่ยังมีความจริงอีกสิ่งหนึ่งที่คนเรามักจะมองข้ามไป::
-
:
:
:
บางครั้งความรักของเราอาจจบลง
ทั้งๆ ที่ความรู้สึก ยังรัก มีอยู่เต็มหัวใจ
เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่ง ความอดทนบอกให้เราต้องไป
....ไปทั้งๆ ที่....ยัง รัก....ไม่เปลี่ยนแปลง
เพราะหากรักแล้ว ต้องเจ็บต้องช้ำ
ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง
การจากไปในวันนี้ เพื่อที่จะเข้มแข็ง
และลุกขึ้นได้ใหม่ในวันหน้า
:
:
:
:
:: อย่างนั้นไม่ใช่หรือ? ::
