|
เลิศชาย ปานมุข
|
 |
« เมื่อ: มีนาคม 10, 2009, 11:40:42 PM » |
|
ชมสัตว์ บทส่งท้าย
๑๓๒ ดูนกผกโผผาด บนอากาศดาษเหลือหลาย
ร่างไม้ไล่เรียงราย ย่อมเคล้าคู่พี่อยู่เดียว ฯ
สกุณินบินร่อนร้อง โผผาย
อากาศดาษเหลือหลาย ม่ายขู้
ร่ายไม้ไล่เรียงราย พลางพลอด
เมียเกลือกคลึงตัวผู้ พี่นี้เดินเดียว ฯ
๑๓๓ กระเหว่าคิดเสียงนาง นางนวลพลางนึกนวลสมร
ชายชมพูคิดผ้าอร โนรีผ้าตาระกำเหมือน ฯ
เสียงกระเหว่าคิดนิ่มเนื้อ สรวลสอน
นางนวลครวญถึงสมร ขุ่นข้อง
ชายชมพูสีอ่อน แสงก่ำ
โนรีศตาระกำน้อง หมู่นั้นมีเหมือน ฯ
๑๓๔ นกขมิ้นเหลืองขมิ้นเจ้า นกนอนเคล้าเคล้านงพงา
กวักกว่ากว่าจะมา เห็นยางเจ่าพี่เจ่าคอย ฯ
นกขมิ้นคิดขมิ้นเจ้า ลลายทา
แอ่นเคล้าพี่เคล้าพงา พี่เคล้า
กวักกว่ากว่าจะมา สมสู่
เห็นนกยางเจ่าเจ้า เจ่าแล้วเรียมคอย ฯ
๑๓๕ ลับแลเร่งแลลับ นกหว้าขับไปว่าวอน
ชายใดได้ดวงสมร วานนกหว้าว่าขอคืน ฯ
นกลับแลเร่งแคล้ว ลับจร
นกว่าวอนว่าวอน ด่วนได้
ชายใดได้ดวงสมร เสมอชีพ
นกว่าวอนว่าให้ ส่งน้องขอคืน ฯ
๑๓๖ นกอุกใครอุกนัก มาลอบลักอรรคชายา
นกกระเวนวานกระเวนหา วานนกออกออกชื่อเร็ว ฯ
นกอุกใครอุกพ้น ควรมา
ลอบลักอัคชายา ซ่อนไว้
นกกระเวนกระเวนหา จงทั่ว
นกออกออกชื่อให้ ด่วนด้วยการเร็ว ฯ
๑๓๗ ตบยุงเคยโบกยุง กรานในมุ้งถือแส้วี
ยุงขบพี่ฤามี เพราะเพื่อเจ้าเฝ้าพยาบาล ฯ
นกตบยุงนึกน้อง เทพี
ถือแส้หมอบพัดวี ค่ำเช้า
ยุงขบพี่ฤามี สักหยาด
เพราะเพื่อนวลของเจ้า เฟ่าเฟื้ยมพยาบาล ฯ
๑๓๘ ชมดเชียงตรึกกลิ่นเจ้า ทากระแจะเช้าเย็นวังเวง
กลิ่นน้องของเรียมเอง พี่รู้อยู่แดนใน ฯ
ชมดเชียงกลกลิ่นเจ้า กลเพรง
ทากระแจะวังเวง กลิ่นเกล้า
กลิ่นน้องของเรียมเอง หายห่าง
เรียมบ่รู้ว่าเจ้า อยู่ด้าวแดนใด ฯ
๑๓๙ เห็นช้างที่งอนงา คนึงขนตาเจ้างอนงาม
ครวญใคร่ใจว้ำหวาม เจ้าสาวสวัสดิ์สารพัดงอน ฯ
งาคชงอนเฉิดช้อย ขึงขาม นึกหน้า
ขนเนตรนางงอนงาม ส่องเสื้อง
ครวญใคร่ใจว้ำหวาม หาอยู่
เรียมร่ำรำพึงเหนื้อง พรากน้องนานเห็น ฯ
๑๔๐ เห็นทองรัดงาช้าง เรียมคิดบ้างนางตาตรู
แหวนประดับกับแหวนงู เจ้าสอดใส่ในนิ้วน้อย ฯ
ทองสวมงาคชไฝ้ ตาตรู
แหวนประดับแหวนงู รูปแก้ว
ถมยาศิลาทองดู มีมาก
สวมใส่นิ้วน้องแล้ว กรายช้อยชมงาม ฯ
๑๔๑ เห็นสมุนเจ้าอุ่นเนื้อ คิดสมุนเสื้อเมื่อซับทรง
ขนกลับเข้ากับองค์ เสื้อริ้วทองปล้องน้อยงาม ฯ
เห็นสมุนอุ่นแอบเนื้อ แนบนอน
คิดสมุนเสมอสมร ใส่เสื้อ
ขนกลับเข้ากับอร องค์อ่า
เสื้อริ้วทองน้อยเนื้อ เอกปล้องขจิตงาม ฯ
๑๔๒ น้ำธารสีเขียวเขียว ปลาเป็นเกลียวว่ายพรูพัน
รายเรียงเคียงคู่กัน แต่พี่อยู่ผู้เดียวดาย ฯ
ชลธินนิลเผื้อเฉก นิลวรรณ
ปลาว่ายพรูดูพัน แอบข้าง
ฝูงปลาย่อมชมกัน เคียงครุ่น
แต่พี่อยู่อ้างว้าง บ่นบ้าคนเดียว ฯ
๑๔๓ นวลจันทร์นึกนวลสมร ปลาเนื้ออ่อนอ่อนเอวสาย
สมรย่างปลาย่างกาย นึกโชยชายกรายกรงาม ฯ
นวลจันทร์นึกผ่องหน้า เดือนหมาย
เนื้ออ่อนอ่อนเอวสาย สวาทหยิ้ง
สมรย่างปลานางกราย คนึงเนื่อง
ยูรย่างช่างเดิรพริ้ง เพริศพร้อมกรงาม ฯ
๑๔๔ ปลาทุกทุกข์โศกละห้อย เห็นปลาสร้อยสร้อยอาไลย
แก้มช้ำเรียมช้ำใจ ด้วยไม่พบสบสมศรี ฯ
ปลาทุกทุกข์โศกด้วย อรไทย
ปลาสร้อยสร้อยอาไลย ขุ่นข้อง
แก้มช้ำพี่ช้ำใจ ใจฝ่อ
ด้วยไม่พบพานน้อง คลาศแคล้วสมศรี ฯ
๑๔๕ กฤษดิยุคสุขสบายจริง ทังชายหญิงสิ่งเกษมสรรพ์
นฤไภยไม่พรากกัน อยู่ชื่นชมสมสำราญ ฯ
กฤษดิยุคเป็นสุขแท้ ทรงธรรม์
บุรุษสัตรีเกษมสรรพ์ สวัสดิ์ล้ำ
นฤไภยไม่พลัดกัน รักร่วม
สมสู่สนิทเสน่ห์ซ้ำ สิ่งสึ้งสำราญ ฯ
๑๔๖ ไตรดายุคพระรามา จากสีดาอ่าโฉมสมร
พระผลาญยักษ์มารมรณ์ ได้สีดาอ่าองค์คืน ฯ
ไตรดาราเมศร้าง แรมอร
องค์สีดาดวงสมร หลากหล้า
พระผลาญหมู่มารมรณ์ ลาญชีพ
ได้สีดาสมรหน้า อ้าเคล้าคลึงองค์ ฯ
๑๔๗ ทวาบรยุคพระอนิรุทธ จากนงนุชนางอุษา
สองคร่ำร่ำโศกา นานมาไซ้ได้นางคืน ฯ
ทวาบรกลอนกล่าวอ้าง อนิรุทธ
จากอุษาสมรนุช แหบไห้
สองครวญป่วนโศกสุด แสนเสน่ห์
ยามเมื่อนานมาได้ แนบน้องครองคืน ฯ
๑๔๘ กลียุคเรียมจากเจ้า เมื่อใดเล่าจะกลับมา
โอน้องของพี่อา ไกลพี่แล้วแกล้วกลอยใจ ฯ
กลียุคเรียมจากน้อง นงพงา
ไฉนจะกลับคืนมา เร่งแคล้ว
โอ้น้องของเรียมอา พลัดพราก
ไกลพี่นางน้องแก้ว สวาทกล้ำกลางใจ ฯ
๑๔๙ ชมโฉมโลมสมพาส บทนิราศจากชายา
นักปราชญ์ย่อมแต่งมา เล่ห์ท่าทางอย่างเรียมทำ ฯ
ชมโฉมสมพาสแก้ว ไนยนา
พลัดพรากจากชายา ชื่นชี้
นักปราชญ์ย่อมแต่งมา ในโลก
เล่ห์ท่าทางอย่างนี้ ชอบด้วยเรียมทำ ฯ
๑๕๐ จบเสร็จคร่ำครวญกาพย์ บทพิลาปถึงสาวศรี
แต่งตามประเวณี ใช่เมียรักจักจากจริง ฯ
โคลงครวญกลอนกล่าวอ้าง นารี
โศรกสร้อยถึงสาวศรี เษกหว้า
แต่งตามประเพณี ธิรภาคย์
เมียมิ่งพรั่งพร้อมหน้า ห่อนได้จากกัน ฯ
๑๕๑ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศ ไชยเชฐสุริย์วงศ์ทรง
นางรักนักสนมองค์ อ่าห้อมล้อมพร้อมบริบูรณ์ ฯ
เจ้าฟ้าธรรมธิเบศเชื้อ รพิพงศ์
ไชยเชฐสุริย์วงศ์ทรง เลิศหล้า
นางรักนักสนมองค์ อภิชาติ
คับคั่งนั่งเรียงหน้า เฟ่าพร้อมบริบูรณ์
๑๕๒ นักปราชญ์หมู่เมธา มีปัญญาอันฉับไว
พินิจผิดบทใด วานช่วยแซมแต้มเขียนลง ฯ
กลกลอนบวรเกลี้ยง คำแขง ก็ดี
นักปราชญ์ฉลาดวานแปลง เปลี่ยนให้
กลอนเกินเขินคำแคลง ขัดข้อง
วานเพิ่มเติมลงไว้ อยู่ยื้นหญิงชาย ฯ
จบ จนจอมโลกเจ้า คืนวัง
บ พิตรสถิตบัลลังก์ เลิศหล้า
ริ ร่างกาพย์โคลงหวัง ชนโลก อ่านนา
บูรณ์ พระโคลงเจ้าฟ้า ธิเบศร์เจ้าจงสงวน ฯ
เจ้าฟ้า หนุ่มน้อยราช กุมาร
ธรรม พงศ์ทรงกลอนการ อยู่แย้ม
ธิเบศร์ วราสถาน ไชยเชฐ
สุริย์วงศ์ ทรงโคลงแต้ม แต่งไว้อ่านสงวนฯ
เจ้าฟ้า เลิศล้ำโพธิ สมภาร
กรมขุน หลวงพญากราน กราบเกล้า
เสนา นราบาล ใจชื่น ชมนา
พิทักษ์ รักษาเช้า ค่ำด้วยใจเกษม ฯ
|
