|
เลิศชาย ปานมุข
|
 |
« เมื่อ: มีนาคม 10, 2009, 11:36:50 PM » |
|
ครวญตามเวลา
๒๒ ย่ำฆ้องเจ้าพี่เอ๋ย พี่ย่อมเคยเชยพักตรา
จุดไฟให้บูชา พระพุทธเจ้าเจ้าเคยเตือน ฯ
จตุรารุณเรื่องเรื้อง เพลา
เรียมย่อมชมพัตรา นั่งน้อม
จุดไฟให้บูชา นบนอบ
พระพุทธเจ้าเจ้าหย้อม นั่งเฝ้าคอยเตือน ฯ
๒๓ โมงเช้าแล้วเจ้าพี่ เจ้าถ้วนถี่ดีการเรือน
หญิงใดไม่มีเหมือน ใช้สอยดีพี่เคยชม ฯ
โมงหนึ่งคนึงเจ้าเร่ง สติเฟือน
เจ้าถ้วนถี่การเรือน สั่งชี้
หญิงใดไม่มีเหมือน นางเนตร
รู้นพครบการผี้ ช่วยต้องใจชม ฯ
๒๔ สองโมงเช้าหึ่งหึ่ง พี่ตลึงกอดเข่าเหงา
เวลามาทันเรา พี่กับเจ้าไม่เห็นเลย ฯ
สองโมงหุ่ยหุ่ยเข้า เรียมคนึง
พี่กอดเข่าเหงาตลึง โศกเศร้า
เวลาเท่าทันถึง จำพราก
กรรมพี่กับกรรมเจ้า หากให้เห็นกัน ฯ
๒๕ เพลาสามโมงเช้า เจ้าแต่งองค์ทรงน้อยงาม
พูดจาว่าถ้อยความ ตามมีกิจนิตย์เนืองมา ฯ
ไตรยานาฬิกาเช้า โฉมยง
ตกแต่งอรองค์ทรง แน่งน้อย
พูดจาว่าความจง ภักดิ์เลิศ
มีกิจพิดทูลถ้อย แก่เรื้ยมเสมอมา ฯ
๒๖ เจ้าพี่สี่โมงเช้า ดูกับเข้าแลของหวาน
เสร็จเจ้าเอามากราน หมอบพัดวีพี่เกษมสันต์ ฯ
สี่โมงเช้าเจ้าพี่หย้อม ดูการ
เครื่องเข้าเล่าของหวาน แต่งไว้
เสร็จเจ้าเข้ามากราน กรายแซ่
โบกปัดพัดวีให้ พี่นี้สำราญ ฯ
๒๗ เพลาห้าโมงเช้า เรียมกินเข้าเจ้ามาคัล
ว่องไวใช้สอยขยัน หานางใดไม่เหมือนเลย ฯ
ห้าโมงยามเมื่อเช้า เชยอร
กินเข้าชมนวลสมร หมอบเฝ้า
ว่องไวใช้สอยขยัน นางอื่น
หาสตรีเปรียบเจ้า ห่อนได้เหมือนเลย ฯ
๒๘ ย่ำเที่ยงเข้าหึ่งหึ่ง เคยเคล้าคลึงรึงกายา
เสน่ห์สนิทนิทรามา บัดนี้พี่เห็นเลย ฯ
ย่ำเที่ยงหึ่งหึ่งก้อง นาฬิกา
เคยเกลือกคลึงกายา ไขว่ข้าง
สมสนิทนิทราสา ทรภาพ
ไกลพี่เปลี่ยวอ้างว้าง คลาศเคล้าฤาเห็น ฯ
๒๙ บ่ายโมงพี่โกรงกลุ้ม จิตคลั่งคลุ้มสุมดวงแด
เจ้าพี่พี่จะแปร หน้าไปต่อรอใครเลย
บ่ายโมงทุกข์พี่กลุ้ม คอยแล
จิตคลั่งทรวงดวงแด สลัดหลิ้ม
แก้วพี่จะปรวนแปร สมสู่
หญิงอื่นฤาจักยิ้ม ต่อด้วยใครเลย ฯ
๓๐ ตีฆ้องสองโมงบ่าย ทุกข์พี่ชายฟายน้ำต
ร้อนรนบ่นครวญหา ไกลพี่แล้วแก้วกลอยใจ ฯ
ตีสองโมงบ่ายก้อง แครงมา
พี่ชายฟายน้ำตา ร่ำร้อง
ร้อนรนบ่นถามหา สายสวาท
พี่ห่างแก้วแล้วน้อง แน่งน้อยนงคราญ ฯ
๓๑ เพลาสามโมงเย็น เพื่อนเรียมเห็นเป็นทุกข์ทน
เขาถามความกังวล จะบอกไปไป่ได้เลย ฯ
เพลาสุริยบ่ายเบื้อง เวหน
เพื่อนเห็นเป็นทุกข์ทน บ่นบ้า
ถี่ถามความกังวล ทนเทวษ
บอกบ่ได้เลยน่า เฝื่อนเลี้ยวเดินหนี ฯ
๓๒ เจ้าพี่สี่โมงเย็น เร่งเป็นเข็ญเห็นสาวศรี
อื่นมาหายินดี มิได้เลยเคยชมนาง ฯ
เพลาสุริยอ่อนเรื้อย รังสี
พิศเพ่งเลงสาวศรี เชื่องใช้
สาวอื่นพูดพาที นบนอบ
ไม่ชื่นจริงยิ่งได้ เดือดร้อนคลึงนาง ฯ
๓๓ เพลาห้าโมงเย็น เรียมลำเค็ญด้วยโฉมตรู
นางเดียวเที่ยวแลดู แก้วพี่อยู่ห่างหนใด ฯ
บ่ายชายมาหึ่งซ้ำ ตาฟู
ทุกข์เพื่อเฉิดโฉมตรู โศกสร้อย
นางเดียวเที่ยวทางดู แดนโลก
แก้วพี่นางสาวน้อย อยู่แคว้นแดนใด ฯ
๓๔ ย่ำฆ้องค่ำแล้วเจ้า เพลาเล่าเข้าสนธยา
จุดเทียนเวียนส่องหา เจ้าแห่งใดไม่เห็นเลย ฯ
ราตรีรวีเลื่อนเลี้ยว ลับตา
มัวมืดมนสนธยา ค่ำแล้ว
ถือเทียนเวียนส่องหา นางทั่ว
อยู่แห่งใดน้องแก้ว ห่อนได้เห็นเลย ฯ
๓๕ ทุ่มหนึ่งย่อมคลึงเคล้า เนื้อพี่เจ้าเข้าแนบเนียน
สาวลม่อมย่อมจุดเทียน ถือเทียนไว้ให้สูบยา ฯ
ทุ่มหนึ่งพี่ยอมเคล้า คลึงเศียร
จูบกอดอรนอนเนียน แนบไว้
สาวลม่อมย่อมจุดเทียน ยาวยื่น
เจ้าจับเทียนไว้ให้ พี่นี้สูบยา ฯ
๓๖ สองทุ่มรุมอกพี่ ฆ้องเขาตีพี่เจ็บตาง
กลุ่มใดไห้ครวญคราง โหยไห้พลางนางฤาเห็น ฯ
สองทุ่มค่อนอกเข้า ผางผาง
ฆ้องตีพี่เจ็บตาง ปุ่มฆ้อง
กลุ้มใจไห้ครวญคราง หาอยู่
โหยไห้ช้างนางน้อง พี่นี้ฤาเห็น ฯ
๓๗ ยามหนึ่งคนึงเคยเคล้า จูบกอดเจ้าเฝ้าชมกัน
เวรามาตามทัน ให้ไกลข้างร้างแรมสอง ฯ
ยามหนึ่งคลึงสวาทหน้า นวลจันทร์
จูบกอดพลอดชมกัน เกลือกเคล้า
เวราติดตามทัน ทำโทษ
ไกลค่างห่างชมเจ้า เริศร้างแรมสอง
๓๘ ราตรีสี่ทุ่มแล้ว โอ้นางแก้วแคล้วคลาศไป
หมอนกอดทอดฤทัย หายใจใหญ่ให้รำคาญ ฯ
ราตรีสี่ทุ่มแล้ว ลับไกล
น้องแก้วแคล้วเรียมไป ขาดพร้อง
กอดหมอนทอดฤทัย ทบท่าว
ลมแล่นพัดขัดข้อง สวาทได้รำคาญ ฯ
๓๙ เพลาห้าหึ่งทุ่ม คือเพลิงรุมสุมกลางใจ
ร้อนเรียมเทียมร้อนไฟ อีกหนามรุมกลุ้มเสียบทรวง ฯ
เพลาห้าทุ่มพี่ คนึงใน
เพลิงผ่าวเผาดวงใจ คลั่งคลุ้ม
ร้อนเรียมเทียบร้อนไฟ ลนล่าว
อีกหนามหนามากลุ้ม เสียบไส้ในทรวง ฯ
๔๐ ย่ำฆ้องสองยามเข้า พี่ไกลเจ้าเหงาตลึง
นิทราผ้าคลุมขึง หญิงใดวอนห่อนเจรจา ฯ
สองยามย่ำฆ้องพี่ รำพึง
ไกลเจ้าเหงาเงียบตลึง ยิ่งไข้
นิทราผ้าคลุมขึง ไสยาศน์
หญิงอื่นวอนห่อนได้ กล่าวเกลี้ยงพาที ฯ
๔๑ เจ็ดทุ่มรุมความทุกข์ ไม่เป็นสุขขุกคำนึง
ว้าวุ่นครุ่นคิดถึง แต่นวลเจ้าทุกเพรางายฯ
เจ็ดทุ่มรุคุณร้อน รำพึง
สุขบมีคำนึง ก่อนกี้
ว้าวุ่นครุ่นครวญถึง สังวาส
คิดแค้นวรนุชนี้ ค่ำเช้าเพรางาย ฯ
๔๒ แปดทุ่มกลุ้มทุกข์ชาย ลเมอลมายคล้ายเหมือนมา
เรียมตื่นฟื้นกายา เที่ยวหาไหนไม่พบเลย ฯ
แปดทุ่มกลุ้มเทวษสร้อย โศกา
นอนลเมอเหมือนมา แนบใกล้
เรียมฟื้นตื่นกายา แลเปล่า
หาที่ไหนไป่ได้ สบน้องเรียมเลย ฯ
๔๓ สามยามความรักกัน เร่งโศกศัลย์หวั่นใจถึง
ยามค่ำร่ำรำพึง ถึงสามยามตามกรุณา
สามยามความเสน่ห์เคล้า เคยคลึง
โศกศัลย์หวั่นใจถึง ทุ่มนี้
พลบค่ำร่ำรำพึง คนึงเนื่อง
ถึงสามยามแล้วถี้ พี่เอื้อเอ็นดู ฯ
๔๔ สิบทุ่มเจ้าพี่เอ๋ย เมื่อไรเลยจะพบพาน
งามนักพักตร์เบิกบาน จะหาได้แต่ใดมา ฯ
สิบทุ่มนางแน่งน้อย นงคราญ
กี่เมื่อจะพบพาน คู่เคล้า
งามนักพักตร์เบิกบาน เรียมร่อ
เรียมจักเที่ยวหาเจ้า ห่อนได้มาเลย ฯ
๔๕ ตีสิบเอ็ดเสร็จครวญหา แต่เช้ามาคุ้มราตรี
จวบจนพระสุริย์ศรี เสร็จรถทองส่องสกล ฯ
สิบเอ็ดเสร็จคร่ำไห้ หาศร
ในทิวาราตรี แหล่งหล้า
จวบจวนพระสุริย์ศรี ล่าเลื่อน
เสร็จรถทองท่องฟ้า ส่องแคว้นแดนดิน ฯ
๔๖ แสงทองเรืองรองราง ขึ้นกระจ่างสว่างเวหา
รุ่งแล้วแก้วกัลยา สุดเสน่หาไม่มาเลย
แสงเงินแสงนากผุ้ง แสงทอง
แสงสว่างเรืองรังรอง อร่ามฟ้า
รุ่งแล้วแคล้วเคยสอง สังวาส
โอ้สายสุดสวาทข้า ห่อนได้เห็นเลย ฯ
|
